We zijn inmiddels bijna een week op vakantie in Duitsland en Oostenrijk waar we nu op een camping staan met Internet. Tijd dus om eens te verslaan wat we zoal hebben gedaan. Lange tijd waren we van plan dit jaar een rondje Alpen te doen, maar het alles behalve stabiele zomerweer in Nederland de afgelopen weken, hadden ons doen twijfelen. We hebben dan ook vorige week geprobeerd nog een camping in Kroatië te reserveren, maar dat lukte niet meer. We gingen vorige week zaterdag uiteindelijk weg met het plan naar Slovenië te gaan. Maar ook dat is het uiteindelijk niet geworden. Wel zijn we als eerste naar de plek gegaan die we ook oorspronkelijk op de planning hadden staan: Legoland, nabij Ulm in Zuid-Duitsland. We hadden een camping uitgezocht in Breitenthal, See Camping Günztal. Best een mooie, nieuwe camping, maar omdat hij zo nieuw is, nog wat kaal en weinig schaduw. De camping ligt aan een klein meertje.

Zondag heb ik met Alice een mooi fietsritje rond het meertje gemaakt. Het Günztal is een erg mooie omgeving om te fietsen. Later op de dag hebben we nog meer gefietst, maar toen óp het water. Je kon op de camping een waterfiets huren en daarmee hebben we een tochtje over het meer gemaakt. Net te doen in een uurtje tijd. Daarna hebben we mama verrast: bij de receptie van de camping hadden we gezien dat er een Steiff museum niet ver van Breitenthal ligt. Zonder te zeggen waar we naar toe gingen, hebben we haar meegenomen naar dit museum. En ze vond het erg leuk; wij allemaal eigenlijk wel! In het museum krijg je op een erg leuke manier het verhaal van Margaretha Steiff te horen, een vrouw met een handicap die in een rolstoel ooit begon haar allereerste knuffel te naaien, een olifant. Haar neef, ik geloof Richard Steiff, begon zich aan het begin van de vorige eeuw te bemoeien met haar werk en ontwierp een beroemde beer: de allereerste Steiff beer, mit Knopf im Ohr. Het bijzondere aan deze beer was het feit dat alles bewogen kon worden: armen, benen en kop. Het begin van de Steiff knuffels was ontstaan. In het museum zie je vervolgens zo’n beetje alle knuffels die in de aangrenzende fabriek, grotendeels met de hand in elkaar zijn gezet. En natuurlijk eindigt de rondleiding in een grote Steiff shop waar Alice, Ivo én mama een aandenken meenamen aan dit erg leuke middagje.

Maandag hebben we Legoland bezocht. Het park lijkt heel sterk op dat in Denemarken. Het weer was deze dag fantastisch en we hebben ons dan ook heerlijk nat laten worden in de Wellenreiter, in de wildwaterbaan, en, nou ja, eigenlijk overal waar je nat kon worden. Ook de achtbanen die met hoge snelheid door de wind suizen, waren op deze dag extra lekker om te doen. Het was gewoon weer een heel geslaagd vakantie-uitje!

Afgelopen dinsdag hebben we onze biezen weer gepakt en zijn we verder getrokken naar Oostenrijk. Eigenlijk hadden we een camping net voorbij Innsbruck uitgezocht. Een hele mooie camping, zo leek het, maar helaas, alle plaatsen waren opperdepop… We moesten dus een stukkie verder, naar Nassereith, waar op camping Rossbach wel plek voor ons was. Een beetje een boerse camping, waar de ‘uut het ooooosten kooomende buurman’ ons vertelde dat hij hier stond omdat het zo goedkoop was. Dat viel overigens nog wel mee; voor een nacht met z’n vieren, waren wij een dikke 25 eurie kwijt. Enfin, het was best een aardige camping, heerlijk rustig, met een zwembad en tafeltennistafel. Wel jammer, maar ja, als je naar Nassereith gaat is het vragen om nattigheid, dat het de eerste avond meteen aardig nat is buiten…

Doel van ons bezoek aan de omgeving van Innsbruck was de Swarovski Kristallwelten in Wattens te bezoeken. Dit museum, gelegen in een park wat tegen de fabrieken van Swarovski aan ligt, deed mij sterk denken aan het Dali museum. Een wat merkwaardige verzameling aan rariteiten. Veel mensen vinden dat het niets met Swarovski te maken heeft, maar dat ben ik niet met ze eens. Alles wat je ziet, heeft wel met lichtbreking of lichteffecten te maken. Je ziet er de grootste geslepen bergkristal, maar ook de kleinste. Er is een koepel met 595 elementen die je de indruk geeft ín een kristal te staan. En de tour eindigt in de grootste Swarovski shop ter wereld, waar Jacqueline natuurlijk een aandenken kreeg aan dit bezoek. Als Swarovski Crystal Society member, werden we overigens ook als VIP’s ontvangen in de lounge met een drankje en nog een cadeautje. Al met al was het best leuk dit bezoek aan dit opmerkelijke museum.

Na dit bezoekje, zijn we nog even het centrum van Innsbruck in geweest. Net als veel andere Oostenrijkse steden, is ook dit een fraaie stad met mooi gekleurde en versierde huizen. En ook in de stad een héle grote Swarovski winkel… Het is wel duidelijk dat al dit bling-bling spul hiervandaan komt! Terug op de camping, bleek die getroffen te zijn door een stevig onweer. De luifel was bijna bezweken onder de wateroverlast… Tijd dus om op zoek te gaan naar wat stabieler weer en zo zijn we vandaag weer zo’n 420 kilometer zuidelijker gereisd (hoewel een flink deel daarvan omrijden was via Duitsland omdat er geen handige snelweg van Innsbruck naar Karinthië loopt) waar we nu op een fraaie camping aan de Ossiacher See staan. Het is de Terrassen Camping Ossiacher See in Ossiach, aan de zuidoever van dit meer, waar ook Villach aan ligt. We hebben een schitterend grote plaats met veel schaduw (plaats nummer 454, en mochten we hier ooit weer eens naar toe gaan, een kleine rondwandeling over de camping leerde ons dat dit écht één van de mooiste plaatsen op de camping is!), voor de kinderen is er van alles te doen, en het weer… tja, dat is niet veel beter dan in het noorden… Ook hier hebben we de eerste regen alweer gehad…!

De kogel is door de kerk: ik heb vandaag mijn ontslag ingediend bij Info Support. Het kenniscentrum is niet wat ik ervan verwacht had en het werken als docent is niet iets wat ik tien jaar wil blijven doen. De afgelopen weken heb ik dan ook weer gesprekken gevoerd met Erik en per 1 november treed ik opnieuw in dienst bij MoreInfo. In de functie van BI Technology Leader. In die rol wordt ik, zoals de naam al zegt, vooral verantwoordelijk voor het vooroplopen op technologisch gebied binnen MoreInfo. Zorgen dat ik als eerste en als beste weet op welke manier we oplossingen voor onze klanten technisch in kunnen vullen, die kennis als eerste toetsen in proof of concepts en pilots en deze kennis overdragen aan collega’s. Omdat Microsoft één van onze grootste technologie partners is, behoort ook het formaliseren van die relatie en het versterken daarvan tot mijn taken. Ik heb er veel zin in in de praktijk weer iets met al mijn kennis te gaan doen!

Aan alle mooie dingen komt een einde. Zo ook aan de 8 jaar die Alice doorbracht op haar lagere school, Het Baken. En nu valt er altijd wel iets aan te merken op een docent of op wat dan ook, maar over het algemeen valt er eigenlijk bijna niets aan te merken op deze school. Ze heeft er een fantastische tijd doorgebracht, vooral dit laatste jaar. Hoewel er vorig jaar van drie groepen 7 twee groepen 8 zijn gemaakt, was dit jaar voor Alice onder de leiding van meester Elmer één groot feestjaar. En zo feestelijk werd het vanavond ook afgemaakt. De docenten hadden hun uiterste best gedaan en zongen de kinderen een goede toekomst toe. Daarna was het de beurt aan de ouders die onder muzikale leiding van de vaders van Matthieu en Daan de docenten bedankten. Meester Elmer liet zich vervolgens van zijn beste kant zien in een mooie toespraak die hij afsloot met een presentatie waarin hij van ieder kind een paar leuke foto’s liet zien en iets vertelde over het kind en zijn of haar toekomst. En toen kwam natuurlijk het hoogtepunt van de avond: de musical “Strafkamp 8″. Misschien vind je de musical van je eigen kind altijd wel leuker dan andere musicals, maar ik kan niet anders zeggen dan dat wij genoten hebben! Het was een leuke musical met erg leuke liedjes, bijzonder goed gespeeld door álle kinderen. Ook hierin zag je de saamhorigheid van deze klas. Héél bijzonder! Toen de klas begon met repeteren voor de musical, had Alice slechts een klein rolletje. Nu had ze niet de hoofdrol, maar wel de meeste rollen… Ze praatte de hele show aan elkaar en had daarnaast verschillende rollen waaronder die van “de echte Sophie Bakker” (van hoog niveau…). We hebben de hele show op DVD, dus als je ook een keer wilt genieten, kom eens langs! Hier zul je het met de foto’s moeten doen. Klik maar op de foto voor alle 188 foto’s.

Klik op de foto voor meer foto’s

De afgelopen week stond Rhenen in het teken van slecht weer… maar ook van de Rijnweek, inmiddels uitgegroeid tot hét grootste gratis zomerfestival in Nederland. De combinatie van een grote kermis én gratis optredens van bekende artiesten als René Froger, Ilse de Lange en Hans Dulfer op een supergroot professioneel podium, lokken veel mensen uit Rhenen en ver daarbuiten naar de veerwei langs de Rijn. Vanavond stond een optreden van Frans Bauer op het programma met in het voorprogramma oa. Jeroen van der Boom en Monique Smit (zus van …). Alice was na een slapeloze nacht nog niet moe genoeg, dus ze wilde nog wel even naar de kermis én naar Frans. We waren niet alleen: naar schatting niet minder dan 27.000 mensen stonden in de veerwei en op de dijken daar omheen. Het weer was vanavond goed, het sfeertje leuk. En oma kon op de kermis natuurlijk niet laten een paar grijpautomaten te legen… Nog meer knuffels in de slaapkamers van onze kids…

Een grote dag voor ons nichtje Sophie: ze mag vandaag afzwemmen. Ze moet er wel de hele dag op wachten, maar om half vijf mag ze dan aan oma Matty, oma Corrie, papa, mama, Lucas, tante Caroline, tante Jacqueline en oom Hans laten zien wat ze de afgelopen tijd geleerd heeft. En ze doet het hartstikke goed! En dat is best knap, want ze is immers nog maar 4! Natuurlijk krijgt ze haar diploma dan ook, én natuurlijk cadeautjes van al die oma’s, tantes en ouders. Sophie, van harte gefeliciteerd!

Ter gelegenheid van het afscheid van Het Baken, de basisschool waar Alice voor het laatste jaar op zit, hebben een aantal ouders een kampeerfeest georganiseerd voor de klassen 8B en 8C bij Léonie, één van de klasgenoten van Alice, thuis. Die hebben een grote tuin waar een flink aantal tenten in past. ‘s-Avonds is er nog een discofeest georganiseerd en om middernacht wordt er nog een film bekeken. Je begrijpt het natuurlijk al: er wordt weinig geslapen, mede omdat het ‘s-nachts niet het mooiste weer is… Ook papa slaapt slecht, want het onweert ook nog eens heel dichtbij en daar maak ik me toch wel wat ongerust over. Niet nodig, want het gaat allemaal prima. Vanmorgen om 9 uur halen we het spul op en Alice heeft helemaal niet geslapen. Maar wel héél veel lol gehad. Ik hoop dat ze dit leuke afscheid nog maar lang mag onthouden! Veel meer foto’s van dit leuke nachtje, vind je hier.

Jacqueline deed vanavond mee met onderlinge wedstrijden op de manege. Het betrof een dressuurwedstrijd. Natuurlijk gingen wij bij haar kijken voor de morele ondersteuning. Een prijs won ze niet, maar ze haalde wel 180 punten en daar ging ze voor. Heel netjes dus! Na afloop mochten familieleden en vrienden ook even plaats nemen op een knol… En ook ik moest daar aan geloven. Niet uit vrije wil… Hoewel, in ruil voor deze dappere daad, mocht ik een nieuwe telefoon kopen, dus ja, je moet er wat voor over hebben. Maar het is wel hoog zo’n knol en je moet behoorlijk soepel in de heupen zijn je been over die hoge rug te hijsen. De knol liep vervolgens een rondje en toen mocht ik er weer af. Dat bleek nog lastiger. Echt hoog zo’n beest… Ivo wilde er vrijwillig wel op, die hoefde er niet eens een telefoon voor te hebben. En één rondje was niet genoeg, er moest ook even gedraafd worden! Dappere knul wel! En na afloop vroeg hij wanneer er weer wedstrijden zijn en of hij dan weer een rondje mocht rijden. Ik mag wel oppassen of dat gaat me geld kosten…

Alweer 22 jaar geleden vroeg ik Jacqueline of ze mijn vriendinnetje wilde zijn. Dat wilde ze en ze is het nog steeds! Een hele tijd natuurlijk en daarom hebben we dat maar gezellig een klein beetje gevierd. Met een pannenkoekje in het pannenkoekenrestaurant in Rhenen. Een pannenkoekje, want deze boer met kiespijn moest het natuurlijk wel een beetje makkelijk op kunnen eten. Nou dat lukte wel met een lekkere zachte pannenkoek met verse aardbeien er op. Het was lekker en nu op naar de volgende 22!

Vanmorgen werd ik geholpen. Door de kaakchirurg. Om 9 uur moest ik in het ziekenhuis zijn voor een kleine ingreep die een half uur zou duren. Het begon met 6 verdovingen. De eerste drie deden nauwelijks pijn. De volgende drie in het gehemelte. Iets pijnlijker. Eentje vol middenin de cyste die weggehaald zou worden. Man, dat deed pijn… Ik voelde gewoon hoe de cyste nog verder opzwelde en hoorde de vullingen in de aanpandige kiezen knarsen… Maar, hierna zou ik volgens de kaakchirurg geen pijn meer voelen. Vuile leugenaar… Na in de wachtkamer de verdovingen even hun werk te laten doen, werd ik door een lieftallige assistente gevraagd weer mee te komen. Dit keer naar de kamer waar het echte werk plaats vind, wat verder naar achteren gelegen. Waarschijnlijk zodat je in de wachtkamer het gegil niet hoort van de patienten die hier worden gemarteld. Dit zag er uit als een echte operatiekamer waar de medewerkers in groene kleding lopen met lapjes voor hun mond en veiligheidsbrillen op en zo. Ik werd toegedekt onder een groen laken en ook over mijn ogen werd een laken gelegd. Eng allemaal… Maar ik zou geen pijn meer voelen, dus ik probeerde mij wat te ontspannen. Er zou alleen aan de buitenkant van de kaak een kleine opening worden gemaakt om zo bij de cyste in de kaakholte te kunnen. Maar al snel bleek dat er ook in het gehemelte een opening gemaakt moest worden. En dat de kies waar de cyste onder zat opengemaakt moest worden… Ik heb nog zeker 10 keer een verdoving gehad omdat de pijn niet te harden was. Zeker niet toen de cyste, die drie centimeter groot bleek te zijn, door één van de openingen getrokken moest worden. Ik ging echt bijna letterlijk van mijn stokje daar in de stoel van de kaakchirurg. Dit was een ervaring die ik niet nog een keer hoop te ervaren…