Dit weekend gebeurde er iets unieks in Hilversum: een aantal gebouwen op het Media Park waren opengesteld voor het publiek. Dat gebeurt normaal eigenlijk nooit. Gek als ik nog altijd ben op alles wat met radio en televisie te maken heeft, gingen wij op deze fraaie zomerdag naar Hilversum, niet wetend wat ons te wachten stond. Tot onze verrassing een aantal erg leuke uurtjes!

We werden ontvangen in een ruimte waar jong radiotalent in opleiding op de V-Academy live radio aan het maken waren. De V-Academy is een initiatief van Lees verder »

Vandaag wordt mijn vader 70! Van harte gefeliciteerd pa, en alvast een héle fijne dag gewenst! Ik hoop dat je veel leuke cadeautjes krijgt. Mooier dan het weer wat je van de weergoden cadeau krijgt…!

Soms maak ik me wel eens zorgen over Ivo… Is hij klaar met spelen op zijn Gameboy, wordt de Wii weer aangezet… Totdat ik gisteren het volgende las:

Het spelen van videogames maakt intelligenter. Dit blijkt uit verschillende Amerikaanse onderzoeken, gepresenteerd op een conferentie van psychologen in Boston. Zo toonden wetenschappers van de Iowa Universiteit aan dat chirurgen die videospelletjes spelen sneller en ingewikkelder operaties uitvoeren in vergelijking met collega’s die dit niet doen.

Lees meer »

Gisteren vertelde ik een collega dat we vandaag gingen behangen. “Tjee, da’s ouderwets”, zei ze verbaasd… Maar toch vind ik het nog steeds wel wat hebben. Het ging om de kamer van Alice en die had een leuk, fris behangetje uitgezocht in lavendelkleurtjes. Nu is behangen voor mij niet zo zeer ouderwets, maar omdat ik het misschien inmiddels in mijn leven ‘al’ drie keer heb gedaan, vergeet ik iedere keer hoe het ook alweer precies moet. Gelukkig is daar opa, een ervaren behanger (en wat kan die man eigenlijk niet! nee, ik heb niks nodig!!). En die was bereid vandaag nog eens les te geven. Misschien een goed idee het nog eens op te schrijven zodat ik het de volgende keer alleen kan. Hoewel het weer heel gezellig was met opa en een stukkie muziek. En het resultaat is mooi! Eerst maar eens een fotootje voor degenen die niet verder willen lezen en daaronder het recept voor dit fraais.

Benodigdheden

Om te behangen heb je nodig:

• behang natuurlijk…
• plaksel (het spul van Perfax is altijd goed)
• emmer
• lijmkwast
• behangtafel (mijn vader had net een nieuwe gekocht bij de Praxis voor nog geen € 15)
• behangersmes
• behangerslat
• behangersborstel
• schaar
• duimstok en potlood

Voorbereiding

Dat de muren netjes schoon en vlak moeten zijn, lijkt me helder. Behang afhalen kan een hele klus zijn, maar ik vind het altijd het prettigst van een schone muur uit te gaan zonder oude behanglagen er onder. Dan kan het echte behangen beginnen. En dat begint met het maken van de lijm. Sterker nog, het beste kun je de lijm al de vorige dag aanmaken. Ze moet namelijk minimaal een half uur maar liefst langer staan. Maak de lijm volgens de instructies op de verpakking. Ze is dan meestal iets te dik. Gewoon een klein beetje water toevoegen en goed roeren met de lijmkwast totdat het goed voelt. Niet te dik, maar zeker ook niet te dun. Zet de behangtafel klaar en bevestig de behangerslat met een paar punaises aan één kant van de tafel. Snij vervolgens het behang in banen van de juiste lengte. Hou ongeveer 5 cm speling over voor het afknippen langs de plint. Het is natuurlijk belangrijk dat de banen goed recht afgesneden worden, anders moet je ook langs het plafond iedere keer knippen. Dat is niet zo heel moeilijk: vouw gewoon de banen behang op de juiste lengte dubbel en hou de randen goed op elkaar. Vouw dan de bovenrand goed dubbel en snij met het behangersmes de baan af.

Het behangen

Met de lijm en de banen klaar, kunnen we beginnen. Je begint met het lijmen van de afgesneden banen behang. Leg daartoe de bovenste baan behang (uiteraard met de goede kant naar onderen) op de behangtafel en laat de baan een klein stukje oversteken over de behangerslat aan de lange kant en de bovenkant van de tafel aan de korte kant. Leg de volgende baan alvast een beetje onder de bovenste uit zodat je zo min mogelijk lijm op de tafel smeert. Zet de emmer met lijm op de baan en begin te smeren. Het is belangrijk vooral de randen en de hoeken goed te raken. Smeer daarom in een soort X-patroon naar de randen toe. Niet evenwijdig aan de randen smeren, want dan is de kans groot dat je lijm aan de goede kant van het behang krijgt. Wees niet te zuinig met de lijm. Je gebruikt eerder te weinig dan te veel! Als je de bovenkant van de baan hebt ingesmeerd, vouw je die bovenkant voorzichtig dubbel. Hou die kant iets korter dan de rest van de baan zodat je straks goed kunt herkennen wat de bovenkant is. Trek vervolgens de baan met het dubbelgevouwen deel over de bovenkant van de tafel heen, leg alles weer netjes evenwijdig met de behangerslat, maar wel iets over laten steken (de lat kan gaan roesten en dan krijg je de volgende keer roestvlekken in je behang…), en smeer het onderste deel van de baan goed in met lijm. Vouw hierna ook de onderkant dubbel, zo dicht mogelijk tegen het dubbelgevouwen bovenste deel aan. Wanneer je een baan moet snijden omdat het geen hele baan wordt, is het extra belangrijk bij het dubbelvouwen dit goed recht te doen. Het werkt het prettigst wanneer één behanger de banen inpapt en de ander de banen opplakt. Je kunt dan rustig een paar banen alvast klaar hebben liggen.

Het op de muur plakken van de banen begint met de bovenkant evenwijdig langs het plafond te houden en de baan rustig te laten zakken. Je gebruikt de behangersborstel om de baan netjes tegen de muur te kloppen en te vegen. Niet teveel met je handen wrijven, al kun je de baan wel met je handen nog wat verschuiven. Ontstaan er te grote bobbels in het behang, trek je de baan gewoon weer even los van de muur en doe je het nog een keer. Langs de plint laat je de baan er overheen hangen waarna je met de botte kant van een schaar even goed de baan tegen de muur drukt. Vervolgens knip je de baan langs de zo ontstane vouwlijn af. Heb je in een hoek geen hele baan nodig, meet je eerst de breedte van de benodigde baan op. Dat teken je vervolgens af op het behang waarna je een ingepapte baan behang met de breedte markeringen langs de behangerslat op de tafel legt. Hierna gebruik je het behangersmes om de baan op de juiste breedte te snijden. Hierbij heb je wel een paar handen extra nodig om alles goed vast en strak te houden! Lastige plekken (zoals een wastafel tegen de muur) geven natuurlijk een hoop oponthoud. Hier is het een kwestie van veel passen, vouwen en de schaar gebruiken om alles zo netjes mogelijk overal omheen te knippen en te plakken.

Als je net zo’n Pietje Precies als ik ben, is behangen in het begin een wat frustrerend klusje. Al dat geklieder met lijm en dat natte behang wat net niet helemaal doet wat jij wilt… Maar eigenlijk moet je gewoon niet te precies kijken. Ziet het behang er direct na het behangen nog niet zo netjes uit, een paar uur later is dat al een stuk beter en zijn de meeste oneffenheden al niet meer te zien. En een dag later is het meestal helemaal prachtig. Zo opa, het ligt vast voor het nageslacht. Zodat binnen de Geurtsen familie het behangen niet ouderwets zal worden!

O ja, mocht je nog meer professionele tips zoeken over behangen, Google dan maar eens op ‘behangen’. Er zijn zelfs complete filmpjes te vinden over hoe het zou moeten!

Deze weken zijn we in de ban van de Olympische Spelen in China. Iedere sportliefhebber is aan de buis gekluisterd. En door het tijdsverschil, is dat veelal in de baas zijn tijd. Volgens een artikel in de Telegraaf van vandaag is het internetverkeer vanuit bedrijven naar de NOS site deze dagen verdrievoudigd. Ook hier bij Info Support staan de Olympische Spelen aan in onze kantine. Tijdens de lunch hebben we net naar de voorrondes van de 50 meter zwemmen voor heren gekeken. Daarna stuurde een collega een linkje door naar een hilarisch filmpje op YouTube. Het betreft een voorronde voor de 100 meter vrije slag tijdens de Olympische Spelen van Sydney in 2000 waarin de uit Equatoriaal Guinea afkomstige Eric Moussambani uitkomt tegen Karim Bare en Farkhod Oripov. Deze twee deelnemers worden na een valse start gediskwalificeerd waarna Eric alleen de 100 meter moet zwemmen. Hij doet dat in de fabuleuze tijd van 1:52, een tijd die zelfs boven het wereldrecord voor de 200 meter ligt… Achteraf zei Eric Moussambani dat hij nog nooit een 50 meter bad gezien had…

Nu ze 12 is en over drie weken naar de middelbare school gaat, mag het wel een keer: een nieuwe kamer voor Alice. Volgende week komen de nieuwe meubels, vandaag moest daarom alles afgevoerd worden en werd er begonnen met behang afhalen. Morgen gaat de rest er af en zaterdag komt opa helpen om het nieuwe behangetje er op te plakken. Vanaf vandaag slaapt Alice tot volgend weekend op zolder. De rommelzolder noemt ze het zelf. Al weet ik niet of het al zo’n rommel was voordat Alice er op ging slapen…

Op een druilerige zondag, net na terugkomst van vakantie, is het een goed moment de vakantiefoto’s eens te organiseren en nog eens lekker terug te blikken op een paar fijne weken. Als je ook even mee wilt genieten, klik dan op onderstaande foto voor al onze vakantiefoto’s.

Klik op de foto voor alle foto’s

Precies een jaar geleden, op de legendarische datum 09-08-07, werden wij in Spanje gebeld met een onverwachte mededeling: Caroline was bevallen van een dochter, iets wat we eigenlijk pas een paar maanden later verwachtten. Denise was haar naam en vandaag wordt ze 1 jaar!! Ze is flink gegroeid en het gaat allemaal hartstikke goed met haar. Denise en papa en mama, alvast hartelijk gefeliciteerd en een héle fijne dag met veel cadeautjes. Vanmiddag komen we lekker bij je barbecueën (wat een rot woord eigenlijk… Oma Schot, heb ik het wel goed geschreven…?). Nu maar hopen dat jouw papa daar niet het makkelijker woord ‘barbeknoeien’ van maakt… maar dat denk ik niet!

Zo, weer thuis. Dankzij ons Opel navigatiesysteem weer vrijwel fileloos. Gisteren zijn we rond 7:30 vertrokken uit Karinthië. We waren vlotjes door de tunnels heen en ook München hadden we al op tijd achter ons liggen. Gelukkig maar, want later hoorden we dat op de A99 een ongeluk met een caravan drie van de vier rijstroken had geblokkeerd… Voor Würzburg stuurde de navigatie ons de B8 op. En ook dat bleek een goede keus. Andere mensen op onze overnachtingscamping hadden bijna 3 uur over de 25 kilometer langs Würzburg op gedaan, terwijl wij aanzienlijk sneller over een mooie weg op de camping waren. Die camping was Main-Spessart-Park, een méér dan uitstekende overnachtingscamping net ten noord-westen van Würzburg, slechts een paar kilometer van de snelweg Frankfurt-Würzburg. Hiervandaan is het nog zo’n 475 kilometer naar huis. De camping beschikt over een beperkt aantal speciale overnachtingsplaatsen waar je je caravan aangekoppeld kunt laten staan en de volgende ochtend zo weer verder kunt rijden. Als je auto het doet natuurlijk… De splinternieuwe Ford Mondeo van onze buurman voor ons, deed dat vanmorgen namelijk niet… En de arme man was al zo boos over de files van gisteren… Vanmorgen vertrokken we tegen 9:00, na lekker gedouched te hebben in het prima sanitair en een lekker vers broodje achter de kiezen. Het begin van de rit verliep probleemloos. Frankfurt lag al snel achter ons. Het werd al wel steeds drukker op de A3 en het verbaasde ons dan ook niet dat de navigatie meldde dat er 3 kilometer file bij Oberhausen stond. Dat verdubbelde al snel naar 6 en later hoorden we 18… Gelukkig is er ook nog een A57 en die voerde ons zonder al te veel problemen richting Nijmegen. En zo waren we al voor 16 uur thuis. De caravan was, dankzij de uitstekende hulp van onze kinderen, al voor de afhaalchinees helemaal leeg zodat we vanavond nog even bij opa en oma op visite konden. En natuurlijk onze Semmy mee konden nemen, die wij net zo gemist hadden als zij ons… Hoewel, volgens mij heeft die het meer dan uitstekend gehad bij opa en oma! Die zullen haar wel missen de komende dagen. Tja opa, dan moet je de komende tijd maar gewoon oma uit gaan laten. Al weet ik niet of die ook onder dat bankje bij de Rijn gaat liggen…

Alle jaren dat we hier in Karinthië zijn geweest, zagen we altijd de markante burcht vlakbij Villach staan bovenop een grote rots genaamd Landskron. De burcht is van heinde en verre te zien, je kunt er eigenlijk niet omheen. In de burcht worden roofvogels gehouden en er wordt ook een show mee gegeven. We hadden nooit de tijd genomen hier eens een kijkje te nemen. Nu zaten we er zo dicht bij dat we er gewoon echt niet onderuit konden, en wilden. Op de valreep, op onze laatste dag hier, zijn we vanmorgen dan ook naar Landskron getogen om de show van 11 uur mee te maken. En het was zéér de moeite waard! Het was een prachtige show met een bijzonder hoogtepunt. Tijdens de show maakte één van de trainers ons attent op een steenarend die hoog boven de burcht cirkelde. De vogel klom almaar hoger en zat op een zeker moment naar schatting zo’n 500 – 600 meter boven ons. Toen werd de vogel met een echte vos (wel een dode natuurlijk) gelokt. En ongelofelijk, maar de vogel bleek dat vanaf die enorme hoogte te zien en kwam langzaam omlaag. Vanaf een hoogte van ongeveer 200 meter maakte hij vervolgens een duikvlucht de showarena in om de vos te pakken. Werkelijk schitterend! Maar ook de andere geshowde vogels, waaronder een sneeuwuil, een havik, een enorme zee arend die vis uit een bak water ving, valken, etc. waren heel mooi om te zien. Bijzonder is de vrijheid die de vogels hier hebben. Ze vliegen gewoon rondom de burcht. En soms zijn ze ook gewoon een paar dagen de hort op… Maar op één uitzondering, zijn ze ook altijd terug gekomen. Kennelijk hebben ze het hier goed en dat was eigenlijk ook wel te zien.

Na dit uitstapje was het tijd om op te ruimen. Voor ons dan, want Alice en Ivo gingen in de tussentijd nog even lekker naar het meer. Het weer was er vandaag tenslotte prachtig voor. Even na vijf uur zijn we nog even wezen minigolfen en daarna hebben we nog gegeten in een restaurant in Ossiach. En nu is onze vakantie bijna op. Nog naar huis rijden natuurlijk. En het geld is trouwens ook op. Dus voor vrijwillige bijdragen op onze girorekening … houden we ons aanbevolen…

We moesten er vanmorgen al vroeg uit. Alice en Jacqueline moesten zich al voor negen uur melden bij de manege voor een buitenrit van 3,5 uur. De rit voerde naar de Ossiacher Tauern Teich. Met vijf meiden, naast Jacqueline en Alice nog de leidster en twee andere meiden. Vooral Alice vond het een avontuurlijke rit waarbij af en toe hellingen van meer dan 20% bedwongen moesten worden.

Ivo en ik hadden dus de morgen ‘vrij af’. We zijn eerst een potje wezen minigolfen. Daarna zijn we naar het Modellbahn Paradies in Faak am See geweest. Een van de grootste Märklin modelbanen in Europa met 700 meter spoor, 240 locomotieven en 900 wagons. Echt schitterend om te zien!

Het was vandaag heet. Zomaar hadden we gisteren geen regen en onweer gehad en stonden we vanmorgen voor het eerst sinds ons verblijf aan de Ossiachersee op bij een nagenoeg onbewolkte en blauwe lucht. En dus werd het warm. Ivo en Alice hadden zich gisteren niet ingesmeerd toen ze al vroeg naar het meer gingen en daar hadden ze vandaag spijt van… Die bleven dus een dagje uit de zon. Ik heb een rondje om het meer gefietst. Niet helemaal, half. Er ligt een fraai fietspad om het meer heen. Dat heb ik vanaf de camping die net ten westen van het plaatsje Ossiach aan de zuidelijke oever van het meer ligt richting het oosten gefietst, toen aan de oostkant er om heen gereden en aan de noordelijke oever tot aan Bodensdorf. Daar bekeek ik even het uitzicht op de zuidelijke oever (op de foto hieronder het uitzicht op het plaatsje Ossiach vanaf de oever bij Bodensdorf), toen ik zag dat ik daar een boottaxi kon nemen naar de zuidelijke oever. Met een luxe speedboot met een soort Twinny Load achterop! Voor slechts € 3 wordt je dan met hoge snelheid in slechts een paar minuutjes overgevaren. Eigenlijk best jammer dat het maar zo kort duurt, want van fietsen bij dit zwoele weer krijg je het erg warm en even uitwaaien in een snelle speedboot op het meer, is dan een welkome afwisseling! Vanaf Ossiach is het nog 2 kilometer terug naar de camping en zo had ik een leuk rondje van ongeveer 15 kilometer gefietst. Misschien later deze week nog eens de westelijke helft van het meer doen.

Naar wij begrepen hebben, is in Nederland het mooie zomerweer inmiddels weer op. Nou, hier niet, hihi. Kijk maar, de jongens hebben hier de grootste lol in het heerlijke water van de Ossiacher See (foto vanmorgen rond half elf gemaakt). Maar ja, of we vandaag verschoond blijven van het tot nu toe dagelijkse onweer in de loop van de middag, weten we nog niet. In ieder geval is het weer hier niet bepaald eentonig. En zo heeft ieder nadeel weer zijn voordeel (heisse Apfelstrudel mit Vanille sauce, chocolademelk met slagroom, Wiener Schitzel, Milka chocolade, Mozartkugel, … eigenlijk best een lekker land, dat Oostenrijk…)!

Na een rustdag op de camping (de kids hebben ‘s-morgens nog gezwommen, daarna kwam ons dagelijks onweer, gevolgd door een spelletje kaarten, een bezoekje aan Atrio, een groot overdekt winkelcentrum in Villach en een pizza op de camping),  vonden we het vandaag weer tijd voor wat kilometertjes. De caravan lieten we dit keer lekker staan en wij reden naar het zonnige Venetië. Vanuit Ossiach ongeveer 280 kilometer en in een kleine drie uur te rijden. Ik was er al twee keer eerder geweest, Jacqueline één keer en voor de kids was het de eerste keer. En ze vonden de vondels mooi! Tja, het blijft ook gewoon een erg leuke stad om doorheen te slenteren. We hadden de auto op het Piazza del Roma geparkeerd (kost je wel € 24 voor de eerste 24 uur, ongeacht de parkeerduur …) en vervolgens zijn we door de stad geslenterd via de beroemde Rialto brug (op de foto onder) naar het Piazza s. Marco. Onderweg nog ergens heerlijk geluncht en natuurlijk een lekker Italiaans ijsje op (ja, deze was wél lekker, mam!). Vanaf het Piazza s. Marco, hebben we de “bootbus” genomen terug naar het Piazza del Roma. Ook dit kost je trouwens € 6,50 per persoon, kinderen vol tarief. Een dagje Venetië vanuit het zuiden van Oostenrijk kost je dus al met al nog wel aardig wat (tol € 11,80 x 2). Maar ja, het is vakantie, niet waar?! Na het uiterst fraaie weer in Venetië (vanmiddag was het daar 35 graden in de schaduw), scheen terug Oostenrijk de Kärnter Sonne weer volop (zo noemen ze het hier wanneer het onweert…) en hebben we in een gezellig gasthof nog een heerlijke Wiener Schnitzel op. Moe maar voldaan, kunnen we nu zo ons bedje in.