Vandaag stond ons bijna jaarlijkse uitstapje naar Barcelona op het programma. Via de C-31, die de afgelopen jaren is verbreed en nu helemaal af is, is het nog makkelijker geworden het ritje van zo’n 125 km af te leggen. Dit jaar besloten we de auto weer bij Camp Nou neer te zetten en daarvandaan verder per openbaar vervoer te reizen. Met name bij Parc Guell is parkeren anders lastig. En om het geld hoef je het niet te laten. Parkeren bij Camp Nou is gratis en een dagkaart openbaar vervoer kost je EUR 6,20 per persoon. Je hebt een ‘T-DIA 1 ZONA’ kaartje nodig. Die ene zone waarin je dan mag reizen, is gewoon heel Barcelona, in ieder geval van Camp Nou naar de haven en naar Parc Guell. Onze dag begon in de fanshop van FC Barcelona. Een lang begin… wat een gekkenhuis! Hoeveel malloten zijn er die bijna 100 euri neerleggen voor een shirtje van FC Barcelona? Veel, heel veel… En Ivo is er één van! Maar hij was de koning te rijk met zijn authentieke shirt. Laten we maar zeggen dat hij de economie van Spanje weer een positieve impuls gegeven heeft. Daarna scheidden onze wegen. De dames gingen naar La Rambla om te shoppen. Ivo en ik gingen naar Barcalonetta, de haven van Barcelona, en ook de grootste stranden van Barcelona zijn hier te vinden. Maar ons ging het om de kabelbaan die je van de haven naar Mont Juïc voert en die je een schitterend uitzicht op de stad geeft. Net als de fanshop van Barcelona, moesten we ook hier veel geduld opbrengen. Ruim een uur in de volle zon wachten op een ritje van nog geen 10 minuten. Ach, ik vond het toch wel de moeite waard. Ondertussen waren de dames uitgeshopt, dus spraken we af op La Placa de Catalunya, het hart van de stad aan het einde (of begin?) van La Rambla. Na een kopje koffie bij de Starbucks, namen we hiervandaan metrolijn 3 richting Trinitat Nova om bij halte Vallcarca uit te stappen waarvandaan je redelijk eenvoudig Parc Guell kunt bereiken. Vorig jaar waren we hier al even geweest, maar omdat je in de buurt van het park niet langer dan 2 uur kunt parkeren, wilden we dit nog eens dunnetjes overdoen. Het leuke van nu per metro gaan was dat we via een hele andere ingang binnen kwamen en daardoor al meteen een ander deel van het park te zien kregen. Vanaf metrohalte Vallcarca, staat het park goed aangegeven en via roltrappen is het park, wat hoog tegen één van de heuvels van Barcelona aan ligt, gemakkelijk te bereiken. Het uitzicht vanuit dit hoogste deel van het park op de stad is fenomenaal! We hebben nu het grootste deel van het park wel gezien maar het blijft erg leuk. Voor ons één van de topattracties in deze geweldige stad! Inmiddels was het al bijna acht uur geworden. Tijd voor de terugreis, maar natuurlijk ook nog een hapje eten. Dankzij de moderne middelen in de vorm van een smartphone met Google Maps er op, is een McDonalds wel heel makkelijk te vinden. En met nog een beker Starbucks koffie nemen we de laatste metro terug naar halte Collblanc bij Camp Nou. We hebben in één dag weer een drietal uithoeken van de stad gezien. Bij Camp Nou wacht ons nog een spannend staartje van deze dag: het lijkt er even op dat we niet meer bij onze auto kunnen komen… Alice voorzag al een nacht in een doos onder een viaduct en vooral zonder haar beauty case… Maar gelukkig bleek er nog een hek open te zijn en na enig zoeken naar de uitweg van het stadion per auto, konden we toch gewoon in caravan en tent slapen… Pas na elven waren we terug op de camping en hadden we genoten van een lange maar leuke dag in Barcelona!

Klik op de foto voor alle foto’s van onze vakantie

Na in een paar dagen tijd weer veel leuke nieuwe dingen gezien te hebben, zijn we weer aangekomen in Pals op camping Inter Pals. We hebben dezelfde plek als vorig jaar (1205), alleen weten we nu dat we de hele plaats mogen gebruiken. Een riante plaats. Zoals altijd is het neerzetten van de caravan op de scheve plaats weer een hele klus. We moeten zelfs even de mover helpen om de caravan het steile opritje van de plek op te krijgen! Maar als hij staat, dan staat hij maar weer voor de komende twee weken. Het is hier duidelijk erg slecht weer geweest de afgelopen tijd en van een buurvrouw die we nog kennen van vorig jaar, horen we dat het inderdaad deze week nog twee dagen aaneengesloten extreem hard heeft geregend. Gelukkig is het ondertussen aan de beterende hand, alhoewel nog steeds niet zo mooi en warm als we hier gewend zijn. Maar de vooruitzichten zijn goed, dus we zullen wel zien. Gisteren hebben we lekker gegeten bij Niff Niff onderaan de camping. En vandaag is het even een beetje rust in de tent. Vakantie dus!

Klik op de foto voor alle foto’s van onze vakantie

Op zich kun je in één dag van de Cognacstreek naar Spanje rijden, maar zeker omdat het laatste stuk best lastig rijden is, hebben we nog maar een tussenstopje ingebouwd. Plaats van de tussenstop: Camping a l’Ombre des Micocouliers in Trèbes. De camping ligt vlakbij Carcassone, een bezienswaardige plaats met een historisch centrum. Dit centrum ligt middenin een Middeleeuwse burcht en het geheel deed ons aan Mont St. Michel denken. Erg gezellig, sfeervol, druk, kortom alle toeristische ingrediënten zijn aanwezig. We hebben ons er prima vermaakt. En daarmee is deze plaats in het zuiden van Frankrijk een plaats om op ons lijstje van leuke Franse plaatsen te zetten die het waard zijn om nog eens te bezoeken.

Klik op de foto voor alle foto’s van onze vakantie

Vakantie 2011: na een rit van twee dagen, zijn we gisteren in de Cognac streek beland. De eerste nacht hebben we in Suèvres overnacht, op camping Château de la Grenouillère. Een mooie camping, maar wel tamelijk duur. We waren 55 euro kwijt. Nogmaals, het was wel een mooie camping met een erg mooi zwembad, tennisbanen en een gezellige bar. Nu staan we op een hele andere camping: camping Municipal in Pons, zonder verdere faciliteiten, maar wel voor maar 20 euro. De camping ligt vlakbij het middeleeuwse stadje Pons. Je wandelt er in een kleine 10 minuten via een leuk wandelpad langs het plaatselijke zwembad naar toe. Gisteren hebben we al de grote burcht beklommen in het plaatsje. En ‘s-morgens kun je er heerlijk vers brood halen bij de bakker in het plaatsje.

Maar de reden van ons bezoek aan deze streek is natuurlijk de gouden drank die hier vandaan komt: cognac. Vanmorgen zijn we naar één van de vele cognachuizen in deze streek geweest: Château Montifaud. Tegenwoordig mijn favoriete cognac. Hoewel de website niet vermeldde dat je echt een bezoek aan het huis kon brengen, dacht ik “wie niet waagt, wie niet wint”. En ik won! Want er bleek gewoon cognac verkocht te worden. Na het proeven van enkele soorten en een voorraadje ingeslagen te hebben (dit merk is hier substantieel goedkoper dan bij ons), bood de alleraardigste dame die ons hielp aan ons het bedrijf te laten zien. Dat aanbod grepen we natuurlijk onmiddellijk aan en we kregen een fantastische privérondleiding. We werden zelfs per auto meegenomen naar het belangrijkste deel van het productieproces: de plek waar de cognac jarenlang ligt te rijpen. We kregen zelfs “Le Paradis” te zien, de plaats waar de alleroudste cognac bewaard wordt. Er is een traditie bij Château Montifaud waar van iedere eigenaar van het familiebedrijf (ze zijn inmiddels bij de zesde generatie) het eerste vat bewaard wordt. En zo zie je nog een vat liggen dat al meer dan 100 jaar oud is! Er werd ons ook uitgelegd dat je heel goed kunt zien dat een gebouw in deze streek gebruikt wordt voor cognacrijping: die gebouwen slaan door het verdampen van de alcohol zwart uit. Je gaat hierna wel heel anders kijken naar de gebouwen hier in deze buurt! Overigens is Château Montifaud nog niet zo’n héél klein cognachuis. Met 90 hectare in de Grand Champagne en Petite Champagne streek, is dit merk, na de grote namen, de eerstvolgende.

Na dit onverwacht leuke uitje bij Château Montifaud, gingen we naar Chainir et Fils, in Arthénac. Een ander cognachuis, veel kleiner en waar ik via Foursquare een tip had gezien dat je hier voordelig cognac in kon slaan. Nou, dat viel wel tegen. Bij Château Montifaud ben je nauwelijks duurder uit, maar in mijn opinie heb je dan wel een betere cognac. Snel verder naar de plaats Cognac zelf, het hart van de streek en dé hoofdplaats van de cognac. Hier zitten alle grote merken gebroederlijk bij elkaar, waaronder mijn tweede favoriete merk: Remy Martin. Niet wetende dat we bij Château Montifaud al zo’n leuke rondleiding zouden krijgen, had ik hier een rondleiding door het huis van Remy Martin gereserveerd. En het hele verhaal nog eens horen, is helemaal niet onaardig. Je hoort toch weer hele andere dingen en de dingen die je twee keer hoort, onthoud je extra goed! Remy Martin is één van de grotere cognacmerken, al gaat het dit merk niet om de kwantiteit maar om de kwaliteit. In tegenstelling tot andere merken, wordt alle Remy Martin cognac gemaakt van de beste druiven afkomstig uit de Grand Champagne en Petite Champagne streek. Overigens heeft ‘Champagne’ helemaal niets te maken met dat andere drankje… Met 250 hectare wijngaarden in deze twee streken, heeft Remy Martin 80% van de druivenproductie in deze streek in handen. En dan wordt er ook nog eens wijn van andere zelfstandige leveranciers in de streek ingekocht. Een belangrijk verschil met de rondleiding bij Montifaud, is dat we hier eigenlijk te maken hebben met een museum. Op deze locatie wordt geen cognac meer geproduceerd. In verband met brandgevaar, is dit allemaal naar het platteland verplaatst. Wel ligt hier een belangrijke voorraad opgeslagen van de meest bijzondere Remy Martin cognac: de Louis XIII, een cognac die meer dan 80 jaar oud is voordat ze verkocht wordt. De generatie die begon met het maken van deze cognac, heeft dus niet het genoegen die zelf te proeven… En zo is de generatie van nu weer bezig cognac te maken voor volgende generaties. Een flesje van 70 cl kost in de shop slechts 1.600 euro. Als dat te veel is, kun je ook een probeerflacon van 20 cl kopen voor slechts 350 euro. Da’s zeg maar 175 euro voor een glaasje… Nou, laat maar. Wel een beetje flauw trouwens dat we deze cognac niet mochten proeven… We moesten het doen met een gewone VSOP, die dan wel weer op een heel bijzondere manier werd geserveerd: op een temperatuur van –18 graden. Tja, het ‘fabeltje’ dat cognac in een voorverwarmd bol glas geserveerd moet worden, blijkt ondertussen achterhaald. Het is maar hoe jij van cognac wilt genieten. Na deze VSOP met een hapje erbij (ik ga mijn cognac trouwens écht niet in de vriezer leggen na deze kennismaking), mochten we ook nog de XO proeven om even duidelijk het verschil te proeven tussen een cognac die maar een paar jaar rijpt en een cognac die daar wat langer over doet. Uiteraard kwamen we na de rondleiding in de shop uit waar je alle Remy Martin cognac kunt kopen. Leuk, maar bij de Hoogvliet staat ze voor minder op de schap…

Al met al een leuke ervaring en een erg leuke dag. Maar mocht je ooit zelf een keer deze kant op gaan, laat dan de grote merken links liggen en bel vooraf even met Château Montifaud voor een afspraak bij dit leuke cognachuis. Wat mij betreft dé aanrader voor deze streek!

Eigenlijk hadden we deze meivakantieweek een paar dagen met de caravan naar Friesland willen gaan of een ander leuk plekje in Nederland. Maar onze pubers zijn te veel verwend en hadden daar geen zin in. En dus kwam ik vorige week met het idee een paar dagen naar Engeland te gaan. Via http://www.houseofbritain.nl/ kregen we als ANWB lid een mooie korting op de tickets via de Eurotunnel en zo togen we afgelopen woensdag met een paar kleine tentjes op weg naar Engeland. Rond lunchtijd waren we aan de overkant waar we eerst een mooie rit langs de zuidkust van Engeland maakten (het links rijden viel helemaal niet tegen!). We wisten niet dat dit deel van Engeland zo mooi zou zijn! Plaatsen als Rye, Hastings en Brighton zijn absoluut een bezoek waard. Na een pizza in Brighton, gingen we naar Thriftwood Holiday Park bij Stendsted en Sevenoaks. Een prima camping, zeker met een paar tentjes. Iedere avond is de bar open waar je gezellig iets kunt drinken, voetbal kunt kijken op een groot TV-scherm en een potje kunt poolen. Ook is er een hele speelhal bij de camping met een flink aantal speelautomaten.

Donderdag zijn we naar Londen geweest. Eerst met de auto naar Knockholt waar we net het laatste parkeerplekje hadden bij het kleine station. Knockholt ligt nét buiten de Low Emission Zone waar je met je auto niet in mag komen en nét binnen zone 6 van het Londens openbaar vervoer waardoor je aan een Travel Card genoeg hebt om door heel Londen te reizen (kostte ons voor vier personen 22 pond). In ruim een half uur ben je vanaf dit station in hartje Londen. Helaas was het donderdag in Londen wat minder weer waardoor we even een klein beetje nat werden toen we vanaf Picadilly Circus Regent Street inliepen. Maar gelukkig was dat van korte duur. Na een uurtje shoppen bij Hamleys, terwijl Jacqueline met Alice de kledingwinkels in Oxford Street bezocht, was het al weer helemaal opgeklaard. Met de dubbeldekker gingen we naar The Houses of Parliament met natuurlijk de Big Ben waarna we langs Westminster Abbey, waar vorige week pas het kerkelijk huwelijk van William en Kate plaatsvond, naar Buckingham Palace liepen. Na deze toeristische hoogtepunten gingen we met de metro weer terug naar Picadilly Circus om nog even wat speelgoed op te halen bij Hamleys waarna het weer tijd was terug te gaan naar Waterloo Station voor de trein terug naar Knockholt. We hebben lang niet alles gezien, daar was de dag te kort voor, maar voor ons was het weer even leuk herinneringen ophalen en voor de kinderen genoeg om een indruk te hebben van Londen.

Vrijdag was het weer tijd om ons kamp op te ruimen. Na een ontbijt met verse broodjes en wat lekkers met een kop koffie uit Borough Green dan wel! Omdat we pas om 17:50 de trein terug hadden geboekt, hadden we nog tijd een bezienswaardigheid te bekijken: het Seven Sisters Country Park. Dit tussen Hastings en Brighton aan de zuidkust gelegen natuurpark, is beroemd door de spierwitte hoge krijtrotsen die uit het water omhoog steken. Na een bezoekje aan het bezoekerscentrum waar ons verteld werd wat de beste wandelroute was voor het mooiste zicht op de rotsen, liepen we de dikke 2 kilometer naar het strand. Het was méér dan de moeite waard! Een prachtig pad door een mooi glooiend landschap voerde ons naar het mooie uitzicht. Héél mooi! Na fish and chips in Hastings, was het tijd terug te gaan naar Folkestone. We hadden uiteindelijk de trein terug van 18:20. Onze zuiderburen zorgden nog wel voor veel vertraging. België heeft dan wel geen regering, maar de wegen worden nog wel onderhouden. En dat doe je natuurlijk op een drukke vrijdagavond waarop veel vakantiegangers terugkeren van vakantie. En zo deden we over het stukje van Antwerpen naar Breda wel vier keer zo lang als normaal… Tegen 1 uur waren we pas terug en konden we weer lekker in ons eigen bedje slapen.

En zo hebben we niet alleen Londen gezien, maar ook heel wat van Kent en East en West Sussex, de graafschappen die ten oosten en zuiden van Londen liggen. Een erg mooi landschap waar veel te zien is en waar we zeker nog eens op vakantie gaan. En met de prijzen in Engeland valt het wel mee. Dankzij het feit dat het bij ons allemaal zo duur is geworden door de Euro (ja, iedereen zegt wel dat dat niet zo is…), is het nu in Engeland helemaal niet zo duur meer… Klik op de foto hieronder voor meer foto’s van onze shortbreak in Engeland.

Klik op de foto voor meer foto’s

Ik heb nog een filmpje gemaakt van de skilessen van Jacqueline en de kinderen in Boží Dar. Klik hier of ergens op het filmpje om het op YouTube te openen waar je meer mogelijkheden hebt, zoals HD of fullscreen. En niet teveel lachen hé…

Afgelopen week hebben wij een paar dagen wintersport gevierd in Tsjechië. Na enthousiaste geluiden van een collega die daar voor weinig geld was geweest, had ik ruim een maand geleden een hotel geboekt in Boží Dar, een klein dorpje net over de grens in het Ertsgebergte. We hebben er een erg leuke week gehad! Het was heel mooi weer en er lag voldoende sneeuw.

We verbleven in hotel St. Anna, meteen als je het plaatsje binnenkomt links van de weg tegenover het opvallende groene hotel. We hadden expliciet om een kamer op de gerenoveerde tweede verdieping gevraagd. We kregen kamer 206, een prachtige kamer. We hadden een familiekamer die zelfs uit twee verdiepingen bleek te bestaan. De kinderen hadden een eigen slaapkamer op zolder! De kamer was keurig ingericht met gezellige verlichting, prima bedden, een keurige badkamer en alles was netjes schoon. En dat voor € 104 per nacht (met z’n vieren!). En gratis draadloos internet in het hele hotel. Niet altijd even snel en soms leek het alsof de man met de bitjes z’n ski’s verloren was, maar ach, het is gratis en dat is al heel wat! Het enige nadeel van het hotel is dat de douches soms koud zijn. Dus ‘s-morgens vroeg douchen of voordat iedereen ‘s-middags terug is van de piste. Het ontbijt is eenvoudig, maar de prijs/kwaliteit verhouding is in orde. Ook hier geldt niet te laat gaan eten, dan heb je nog keus.

Hotel St. Anna in Boží Dar. Klik op de foto voor meer foto’s

Jacqueline heeft met de kinderen skiles genomen in het skigebied Novako. Als je tegenover het museum één van de straatjes omhoog loopt, kom je daar vanzelf. Je kunt hier ook al het benodigde materiaal huren. Wij betaalden daar € 104 voor 3 personen en 4 dagen voor. Een hele dag skiles met drie personen, kost hier € 27 pp. Het is een ideale plek voor beginners. Alleen een skipas voor deze piste kost nog geen € 10. Een stuk langer is de skipiste die meteen achter hotel St. Anna en hotel Praha eindigt. Ga je met de lift helemaal naar boven, kom je uit in het grotere skigebied Neklid. Een familiedagpas (2 volwassenen en 1 kind) kost hier € 40 (geldig voor het hele gebied Neklid). Passen voor meerdere dagen worden natuurlijk snel een stuk voordeliger. Je kunt ook met de auto naar Neklid toe rijden (op de weg naar Klinovec kom je er vanzelf langs). Hier heb je diverse liften en diverse rode afdalingen. Voor de langere afdalingen moet je naar Háj. Hier kun je een groot aantal liften nemen naar Klinovec, de hoogste berg in dit gebied. Hier is een zwarte piste, diverse rode pistes en enkele blauwe pistes die een stuk langer zijn dan die in Boží Dar. in Háj worden momenteel trouwens erg veel appartementen gebouwd. Wie weet kun je daar volgend seizoen dus ook wel erg goed terecht.

Skiles in Novako. Klik op de foto voor meer foto’s

Je kunt in Boží Dar ook heel goed langlaufen. Het glooiende landschap leent zich daar erg goed voor. Er worden geen echte sporen uitgezet.

Goed eten kun je eigenlijk overal wel in Boží Dar. In hotel St. Anna is het eten ook best goed. De warme apfelstrudel met ijs en slagroom is een dessert tip! Ook de biefstuk, de forel en de zalm (lachsteak) is hier prima. Maar als het druk is, wordt de bediening wat minder. Goed eten kun je ook in restaurant Günther. Dit is één van de weinige restaurants waar je ook een beetje ‘normaal’ kunt lunchen (Tsjechen zijn eigenlijk gewend twee keer warm te eten per dag). Restaurant Daro is een aanrader. Goede bediening, goed eten en de cappuccino is de beste die je in Boží Dar kunt krijgen! Er zit ook een pizzeria middenin het dorp met een enorm aanbod aan lekkere pizza’s. En je arm eten, dat valt niet mee. Wij betaalden gemiddeld een dikke € 15 voor een goede maaltijd met een toetje en diverse drankjes. Een pilsje kost je hier nog geen euro!

Gezellig winkelen kun je niet echt in Boží Dar. Er zit wel een kleine supermarkt waar ze het hoogstnodige verkopen. Ook zit er vlak bij hotel St. Anna een drankenhandel. Meer keus heb je aan de andere kant van de grens, in het Duitse Oberwiesenthal, 10 minuten rijden van Boží Dar. Hier vind je grote supermarkten waar je alles kunt krijgen. Wat je zeker ook niet moet laten, is een bezoekje brengen aan de overdekte markt aan het begin van Boží Dar. Hier verhandelen Vietnamezen of Chinezen, eigenlijk geen flauw idee waar ze vandaan komen, allerlei spullen, hoofdzakelijk kleding, tassen, mutsen, vogelhuisjes, enz. tegen lage prijzen. En afdingen is verplicht! Mocht je nog een dagje naar Praag toe willen, dat is een rit van 2 uur. Het is 140 km, maar je rijdt nauwelijks snelwegen. Wel zijn er steeds delen met een extra strook om even het langzame verkeer in te halen. En pas op voor de gaten in de weg…

De Karelsbrug in Praag. Klik op de foto voor meer foto’s.

In Boží Dar zit een geldautomaat, schuin tegenover hotel St. Anna. Wel was die één keer buiten bedrijf. En dan moet je ook meteen een kwartiertje rijden naar Jáchymov. Al kun je op de meeste plekken ook wel in Euro’s betalen. Hou dan wel rekening met een iets ongunstigere wisselkoers, al is die niet onredelijk.

Al met al een hele leuke week. De echte skiërs zullen misschien hun neus ophalen voor wintersport in Tsjechië. Nou, laat ze maar. Dan blijft het daar misschien nog een beetje rustig en kunnen wij hier nog eens genieten van een leuke week! Klik op één van de foto’s voor meer foto’s van onze week in Boží Dar.

Na enig gehobby en gepruts met HD video materiaal, is het weer gelukt: de impressie van onze zomervakantie is af! Vergeet niet dat je deze video ook in HD kwaliteit kunt bekijken (even naast het getalletje 360p klikken en een hogere waarde kiezen; 720p werkt over het algemeen het best)!

Zo, we zijn weer thuis. Gisteren vertrokken we rond 8:15 uit Pals voor de bijna 1.500 kilometer terug naar huis. Zodra we voorbij Béziers de A75 naar Millau namen, begon het navigatiesysteem in mijn hoofd te roepen “keer om”! Want al snel lieten we het mooie weer achter ons en ruilden we dat in voor laaghangende bewolking, regen en gehalveerde temperaturen… De brug bij Millau reden we zelfs in dichte mist over. Gelukkig klaarde het aan het einde van de middag toen we bij onze overnachtingscamping in Saint Amand-Montrond aankwamen op zodat we ons kamp droog op konden zetten. Camping Municipal La Roche is een erg prettige overnachtingscamping, en je zou je volgens mij in deze buurt, ongeveer 100 km ten noorden van Clemont-Ferrond, prima een paar dagen kunnen vermaken (wel voor de volgende keer onthouden via het centrum van het plaatsje te rijden (N144), dan rechtsaf de Rue du Dr. Vallet / Rue Anatole France nemen; dat leidt op de makkelijkste manier naar de camping). We konden vanmorgen al vanaf 6 uur vers brood halen bij de plaatselijke bakker (vanaf de camping aan het eind van Rue du Dr. Vallet). Wel op de fiets, want de slagboom van de camping is nog niet zo vroeg open. Tegen acht uur vervolgden we onze reis via Parijs – Brussel – Antwerpen – Breda naar huis, wat allemaal redelijk soepel ging. Druk bij Parijs, wat file bij Antwerpen en de grensovergang, maar tegen 19:30 waren we weer thuis. Zometeen weer lekker slapen in ons eigen royale bed!

Ander weer, onderweg naar huis

Een vakantie aan zee moet je waardig afsluiten. En dat hebben we vanmiddag dan ook gedaan. Jacqueline is met Alice en Ivo op een bananenboot op zee geweest. Ze moesten er even geduld voor hebben want het was vanmiddag erg druk, maar het was de moeite waard. Het lukte de dame achter het stuur van de boot slechts één keer om ze er af te kieperen. Bij het verlaten van het strand hebben we nog één keer achterom gekeken. Want het was ons laatste strandbezoek dit jaar. Hoewel we vanavond zo goed als op het strand hebben gegeten bij restaurant Mar Blau, één van de betere restaurants in Platja de Pals. Hier kun je een heerlijke paella eten op het terras aan het strand. Maar nu is het echt op. De vakantie, de paella en ons geld… En het mooie weer want ik zag vanmiddag dat we morgen al snel in het slechte weer terecht komen. En in Nederland dit weekend maar 20 graden. Nou ja, warm genoeg om de caravan weer uit te pakken…

Ik vind het altijd een rotklusje. Niet om de klus, maar het is zo definitief. Het betekent het einde van de vakantie… Opbreken, daar heb ik het over. De luifel opbergen en de caravan weer klaarmaken voor vertrek. Hmmm, jammer… Want het was hier weer bijna twee weken heel goed toeven. En dat was te merken bij het opbreken. We hoefden weinig schoon te maken, alles was alleen maar stoffig. Erg stoffig want in de bijna twee weken die we hier waren hebben we letterlijk niet één regendruppeltje gezien. Alleen maar temperaturen net boven de dertig graden (op dit moment 29 graden), iedere dag volop zon en meestal een heerlijk verkoelend windje. Zalig dus, maar morgen zeggen we Pals weer gedag. Om volgend jaar waarschijnlijk weer terug te keren. Want de kinderen vonden het hier ook dit jaar weer geweldig en wij vermaken ons in deze omgeving ook opperbest. Gisteravond nog even gezellig gewinkeld in Pals en een overheerlijke versgebakken crêpe op (met witte chocolade, mjammie!!). Vanmiddag gaat Jacqueline nog met Alice en Ivo met een banaan de zee op (ik maak foto’s; dat moet natuurlijk iemand doen; niet dat ik niet durf of zo, nee, natuurlijk niet; ik maak foto’s (en loop daarbij niet het risico met hoge snelheid in zee te vallen, maar dat is niet de reden hoor )). En vanavond nog even lekker eten in een strandtentje. En dan morgen weer richting huis. Ik denk dat we net als drie jaar geleden weer overnachten in Saint Amand-Montrond op Camping Municipal La Roche. Adios, España!

Het zal Semmy volgende week weer tegenvallen… Maar nu geniet ze er nog even van. Een heerlijke baguette als ontbijt! Eet smakelijk!

Costa Brava is Catelaans voor ruige, wilde kust. Het is de kuststreek die zich uitstrekt van Portbou aan de Franse grens tot Blanes, een afstand van 200 kilometer. Wij zitten in Platja de Pals ongeveer halverwege. En afgezien van onze uitstapjes naar Barcelona (wat onder de Costa del Maresme valt) waren we tot nu toe niet verder dan Platja d’Aro geweest. Vandaag hebben we een mooie rit gemaakt langs bijna de hele zuidelijke helft van de Costa Brava. De kust doet haar naam eer aan. Het is een ruige maar bovenal prachtige kustlijn. Vooral de weg tussen Sant Feliu de Guíxols en Lloret de Mar slingert schitterend op grote hoogte langs de kust en geeft in iedere bocht adembenemende vergezichten op de kustplaatsen en de vele baaien met azuurblauw helder water. We zijn begonnen met een wandeling naar het uitzicht punt Cap de Sant Sebastià, daarna zijn we naar het uitzicht punt S’Agaro bij Platja d’Aro gereden en toen door naar Tossa de Mar voor een uitzicht op Villa Romana. Tenslotte zijn we nog doorgereden naar Lloret de Mar waar we Castell d’en Plaja niet zo snel konden vinden. Maar ondertussen waren we het ook wel een beetje zat want de hele dag over slingerweggetjes langs de kust rijden met hier een daar een uitstapje naar een uitzicht punt is best vermoeiend. Terug dus naar Tossa de Mar waar we de fraaie weg GI 681 naar Llagostera hebben genomen en vandaar weer terug naar de camping. Een erg leuk en mooi uitstapje. Waarna een lekker gegrild kippetje van Can Padrès ons weer erg goed smaakte!

Uitzicht op Tossa de Mar

Vanmorgen hebben we een uitstapje gemaakt naar Girona, hoofdstad van de provincie Girona, de meest noordoostelijke provincie van Spanje. In deze vrij grote stad met bijna 100.000 inwoners is op zaterdag een grote markt. En markten, daar zijn de dames dol op…! De grote markt is te vinden in het Parc de la Devesa. Dit park bevindt zich op loopafstand van het historische centrum van Girona waar we ook nog even doorheen geslenterd hebben. Alweer een leuk uitstapje!

Ivo deed vanmorgen mee aan een tafeltennistoernooi op camping Inter Pals. In de categorie 12+ versloeg hij de ene na de andere tegenstander die meestal een stuk ouder waren! Zo bereikte hij de finale waar hij, zoals het bij ons Nederlanders hoort, verloor van een ongeveer even oude Fransman. In eerste instantie natuurlijk tot zijn grote ongenoegen, want hij had natuurlijk liever willen winnen… Maar geen schande, een tweede prijs én een medaille voor onze Ivo!

Alice was ondertussen weer naar het knutseluurtje en kwam terug met een versierde pijnboomappel.

Vandaag zijn we weer een dagje naar Barcelona geweest, ruim 120 km naar het zuiden en in iets meer dan een uur te bereiken vanaf de camping. Dit keer gingen we als eerste naar Park Güell, een stadspark in het noordoosten van Barcelona. Het park werd in het begin van de vorige eeuw aangelegd door Gaudi in opdracht van Eusebi Guëll, lid van een rijke en adellijke familie uit Barcelona. Eigenlijk was de opdracht er een tuinwijk van te maken die plaats bood aan 60 woningen. Die opdracht is in die zin mislukt want er werden slechts twee woningen gebouwd. In 1922 kwam het park in handen van de stad en in 1984 kwam het op de werelderfgoedlijst van de UNESCO. Het park is werkelijk een schitterend park op een schitterende locatie, hoog op een heuvel boven de stad gelegen. Je hebt er een schitterend uitzicht over de stad. Het park is fraai aangelegd en wordt duidelijk goed onderhouden. Het is bekend van het vele mozaïekwerk waaronder een enorme gewelfde bank en een grote salamander. Écht de moeite waard! Let wel op waar je je auto parkeert. Dit kan wel in de buurt van het park, maar helaas maximaal twee uur. In die tijd kun je ongeveer de helft van het park zien en in ieder geval de meest markante delen ervan, maar wij willen hier zeker nog wel een keer en dan wat langer naar toe!

Park Güell

Na het bezoek aan dit park zijn we nog de stad in geweest. Hoewel je wordt afgeraden dit met de eigen auto te doen, vind ik het allemaal nog wel meevallen. OK, we werden bijna geramd door een Spanjaard, maar we hadden onze auto dan ook middenin het hartje van Barcelona geparkeerd onder het Plaza de Cataluña. En dat kost je dan maar € 6 voor een paar uur! Dat zal wel de reden zijn dat het in de Nederlandse boekjes wordt afgeraden… Zo zien we eens hoe wij in Nederland worden opgelicht! Vanaf Plaza de Cataluña kun je via de gezellige winkelstraat Avinguda del Portal de l’Angel richting de beroemde Rambla lopen en dan via de Rambla weer terug naar Plaza de Cataluña. Een hele leuke wandeling! Onderweg heb ik nog in twee Apple shops geprobeerd een camera connection kit voor mijn iPad te kopen (de iPad is hier in Spanje al enige tijd te koop, hoewel hij ook hier grotendeels is uitverkocht), maar helaas, uitverkocht. Ook zijn we nog naar een Media Markt in het winkelcentrum Diagonal Mar geweest met dezelfde reden, maar ook hier geen iPad’s en ook geen camera connection kit meer. Dat wordt dus wachten tot de iPad ook in Nederland te koop is.

Plaza de Cataluña

Onze vakantie tot nu toe: heerlijk! Sinds onze aankomst hier in Pals alleen maar heerlijk zonnig zomerweer met temperaturen overdag tussen 30 en 35 graden (‘s-nachts wel een beetje warm want koeler dan 25 graden wordt het niet), over het algemeen een heerlijk windje, een rustige zee met heerlijk koel water, wat wil een mens nog meer. Gisteren hebben we een uitstapje gemaakt naar Palamós, een gezellig stadje waar ook nog markt was. Vanmorgen, terwijl Ivo meedeed aan spelletjes in het zwembad en Alice aan het schilderen was, zijn Jacqueline en ik op de fiets naar Pals geweest waar we even gezellig geshopt hebben. Straks gaan we weer even afkoelen op het strand en morgen gaan we naar Barcelona. Ondertussen hebben we al weer een keer een heerlijk kippetje op van Can Padres, kortom we hebben weer een heerlijke vakantie! Zonnige vakantiegroeten uit Platja de Pals!

Jacqueline en Alice op de markt in Palamós

Het spreekwoord zegt “drie keer is scheepsrecht”, maar helaas gaat dat niet op voor het voetbal. Na 1974 en 1978 stond Oranje gisteren voor de derde keer in een WK finale, dit keer tegen Spanje, dat voor de eerste keer in de finale speelde. Ik hoorde dit weekend al een Spaanse zeggen dat Nederland meer ervaring had in het verliezen van een finale dan in het winnen ervan. Ze kreeg gelijk, want tegen het einde van de verlenging was het Spanje die het winnende doelpunt maakte. Wij zagen de wedstrijd samen met tenminste honderd andere Oranjefans in een bar in Platja de Pals, samen met een misschien ietsje kleiner aantal Spanjaarden. Die in eerste instantie wat rustig waren vergeleken bij die gekke Ollanders. Totdat het doelpunt viel… en ach, dan kun je toch maar beter in Spanje zitten dan in Nederland. Want uiteraard gingen de Spanjaarden hier na de wedstrijd helemaal uit hun dak. Het duurde tot ruim na middernacht voor het weer een beetje rustig werd op straat. En tja, dan kunnen we gaan ‘zeuren’ over de scheidsrechter die een duidelijke voorliefde voor de kleur geel had en ook nog eens bij voorkeur in combinatie met oranje en zelfs Heitinga met rood het veld afstuurde, feit blijft dat Oranje gewoon niet goed genoeg speelde. Ik weet het, ik heb er geen verstand van, maar kom op, echt hoogstaand voetbal heb ik gisteravond niet gezien. Aan geen van beide kanten overigens, wat voor mij weer bevestigd waarom ik zo weinig voetbal kijk. Als zelfs een WK finale tamelijk saai is om naar te kijken en er bijna twee uur nodig zijn om één doelpuntje te scoren, dan besteed ik mijn tijd liever op een andere manier. En wat die scheidsrechter betreft, kom op voetballers, laten we nu anno 2010 eindelijk die man eens naar het museum verplaatsen en overgaan op videoscheidsrechters. Nou ja, alle Oranje beesies, Bavariajurkjes en vuvuzela’s kunnen weer de vuilnisbak in en als de geschiedenis zich herhaalt, staan we over vier jaar weer in de finale. En verliezen we waarschijnlijk weer… Groetjes uit España!

Zo, na weer een kleine week getrokken te hebben en weer het een en ander bekeken te hebben, zijn we weer aangeland op onze inmiddels vertrouwde camping Inter Pals in Platja de Pals aan de Costa Brava in het noordoosten van Spanje. We hebben een mooie ruime plek, het zwembad is vernieuwd dus daar heeft Ivo zich vanmorgen al goed vermaakt en we zijn vanmiddag al naar het strand geweest. Heerlijk zo met 33 graden op het warmst van de dag. Semmy houdt het hier ook prima uit. Tenslotte is het in Nederland bijna net zo warm maar hier heeft ze haar eigen hondenhok. Onder de caravan! Het koelste plekje hier in Spanje! En Jacqueline en Ivo zijn ondertussen Duitsland – Uruguay aan het kijken. Morgenavond natuurlijk Nederland – Spanje, dat zal hier wat worden. Al zijn de Spanjaarden hier een beetje Oranjefan. Niet alleen omdat het hier wemelt van de Nederlanders en ook de camping hier al aardig Oranje kleurt, maar ook omdat de Catalanen zich niet echt Spanjaard voelen. Zelfs de medewerkers hier op de camping lopen in Oranje shirtjes rond. Al zei de campingbaas gisteren dat dat morgen niet het geval zal zijn… Kennelijk een niet geheel gelukkig gekozen nieuwe bedrijfskleur dit jaar!

Vandaag zijn we naar één van de meest bijzondere natuurverschijnselen in de Ardèche geweest: Pont d’Arc, de natuurlijke brug over de rivier de Ardèche bij het plaatsje Valon Pont d’Arc. Net als veel andere dingen die je kent van foto’s of TV, zoals de Grand Canyon of de Golden Gate brug, vond ik deze natuurlijke brug in het echt zien toch wel heel bijzonder. Het is zonder meer een bijzonder iets, goed vanaf de weg door de Gorges de Ardèche te zien en eenvoudig te voet te benaderen via een goed bewandelbaar pad naar een strandje onder de brug. De moeite van een tussenstop in de Ardèche meer dan waard! Na het zien van dit natuurschoon zijn we nog naar het plaatsje Valon Pont d’Arc geweest. Een erg leuk toeristisch plaatsje waar vooral Alice zich goed vermaakte in de vele winkeltjes waar ze nog twee jurkjes kocht van haar vakantiegeld. En daarna zijn we maar snel naar de camping terug gegaan, want met 33,5 graden is een siësta hier geen overbodige luxe…!

Vanmorgen hebben we camping Le Hameau des Champs in Cormatin verlaten om verder naar het zuiden te trekken. Een erg leuke camping waar we met z’n tweetjes best nog eens terug willen komen om deze mooie streek eens op de fiets te verkennen. Er restten ons vandaag nog zo’n 300 kilometer naar de Ardèche waar we als bestemming camping Les Châtaigniers in Laurac en Vivarais hadden uitgekozen. Ook dit is een leuke camping waar hoofdzakelijk Fransen staan. Een kleine camping waar de eigenares zelf een heerlijke rosé maakt en waar je ook overheerlijke perziken kunt kopen! Waar de wijn in de nabije omgeving voor € 1 per liter wordt verkocht (een fles bronwater is bijna duurder!). En waar de cigales hun hoogste lied zingen. En waar het zweet je van de kop loopt wanneer je ook maar iets doet… En waar we ons onder het eten kostelijk hebben vermaakt om de kunsten van een Fransman die zijn tent probeerde op te zetten… Maar ja, wij hebben makkelijk praten… met een afstandsbediening en één vinger je caravan op z’n plek manoeuvreren…. en dat dan zonder enig zweetdruppeltje… heerlijk, vakantie!

Vandaag zijn we verder gereisd naar het zuiden en ons kamp opgeslagen in Cormatin op de gezellige kleine camping Le Hameau des Champs. Een erg leuke camping in het zuiden van de Bourgogne streek helemaal ingericht voor fietsers. Dat doen wij er niet, maar na een gezellig etentje op de camping, hebben we ons nu verzameld in het restaurant waar we met een flinke groep Nederlanders de halve finale van het WK voetbal aanschouwen. Het is nu rust en het staat 1-1 tegen Uruguay. Spannend dus…

Vandaag zijn we wezen kijken langs het parcours van de derde etappe van de Tour de France. De Tour die dit jaar in Rotterdam startte met een proloog, die gisteren van Rotterdam naar Brussel reed en vandaag van Brussel naar Spa. Wij hadden een plekje opgezocht in La Gleize, op 6,4 km voor de finish in Spa. Helaas hebben we het plekje op een gegeven moment maar opgegeven, want het regende zo hard dat we toch maar in de nabijgelegen geparkeerde auto zijn gaan zitten. Tot we het geluid van de naderende reclamekaravaan hoorden. Gelukkig was het inmiddels weer droog geworden waardoor we de hele karavaan goed hebben kunnen zien. Een heel spektakel met vele tientallen leuk versierde auto’s die allerlei spulletjes het publiek in gooien. Erg leuk! En niet te vergelijken met de veel kleinere reclamekaravaan bij de Giro d’Italia toen die in Nederland was. Daarna was het weer ruim een uur wachten op de eerste renners. Omdat we tegen een helling stonden, flitsten die niet zoef-zoef voorbij, maar kon je ze toch even goed bekijken. Het hele peloton was aardig uit elkaar gescheurd, naar we later hoorden door de vele valpartijen vlak voor waar wij stonden. Aan sommigen was dat goed te zien. Die zaten helemaal onder het bloed! Winnaar vandaag was de Fransman Sylvain Chavanel die daarmee ook de gele trui overnam van Fabian Cancellara. Beiden hebben we goed kunnen zien. Lance Armstrong waarschijnlijk ook, maar die was lastiger te herkennen. Een erg leuke ervaring, ondanks het slechte weer. Maar ach, ondertussen is alles gewoon weer lekker droog!

Sylvain Chavanel aan kop vlak voor de finish van de derde etappe

Vandaag begint onze zomervakantie. En waar we normaal een flink deel van de totale afstand af willen leggen, vandaag doen we het rustig aan. Bestemming is camping Les Sallins in Rahier-Stoumont, middenin de Belgische Ardennen. Het is maar ruim 250 km rijden en na vanmorgen op ons gemak te zijn vertrokken zijn we al vroeg in de middag hier. De camping is een leuke, gemoedelijke camping die door Nederlanders wordt gerund. Na ons kamp op te hebben geslagen, blijft er genoeg tijd over voor een verkenning van de streek. Dat doen we aan de hand van een deel van de etappe van de Tour de France die morgen van Brussel naar Spa rijdt. De camping ligt vlakbij deze etappe, die wel héél erg duidelijk met gele bordjes wordt aangegeven. Het volgen ervan is dan ook heel eenvoudig én heel erg leuk. Er hangt nu al een leuk sfeertje langs het parcours waar het op ieder mogelijk plekje al wemelt van de campers! We rijden het hele parcours tot aan Spa waarna we weer terug rijden naar Trois-Ponts voor een overheerlijke pizza. Een leuk begin van een hopelijk heerlijke vakantie!

We zijn weer thuis. Het was een lange rit vandaag… Vanmorgen vertrokken we iets na acht uur voor de oorspronkelijk 810 km lange thuisreis. Maar door de verkeerschaos rond Hamburg en Bremen, rijden we bijna 100 km om via Hannover. We blijven wel redelijk doorrijden, maar het is en blijft erg druk. We zijn dan ook pas na half elf thuis… En ondanks alle pech op dinsdag, kunnen we terug kijken op een leuke week. Het was koud, het was winderig maar op wat regen op dinsdagmiddag na, was het in ieder geval droog en regelmatig zonnig met prachtige luchten en zonsondergangen op het strand. En de mover heeft het uitstekend gedaan! Zo, over acht weken mogen we weer!

Vandaag maken we ons laatste uitstapje naar Møn, een eiland voor de zuidoost kust van Sjælland. Een flinke rit, maar het blijkt zéér de moeite waard. De rotsen rijzen ruim 100 meter loodrecht uit het woeste zeewater op. Bovenaan de rotsen is een museum (het Geocenter Møns Klint) wat erg leuk blijkt te zijn, ook voor de kids. Er wordt ook een 3D film vertoond over de vele fossielen van enorme zeemonsters die hier gevonden zijn, zeg maar de onderwater versies van de veel bekendere dinosaurussen. Maar het mooiste en indrukwekkendste zijn toch de krijtrotsen zelf. Er staat ongelooflijk veel wind, maar dat maakt het eigenlijk alleen maar indrukwekkender. De tocht langs de trappen naar beneden gaat voetje voor voetje hier en daar pal tegen de krachtige wind in. Maar het wordt beloond met een prachtig uitzicht. Echt een aanrader!

Klik op de foto voor alle foto’s van ons weekje Denemarken

Natuurlijk was vooral Ivo wel wat teleurgesteld over het missen van het uitstapje naar Tivoli gisteren. En dus besluiten we vandaag terug te gaan. Dat wil zeggen, we hebben nog wel gekeken naar alternatieven, maar het is hier echt super laagseizoen en de andere pretparken in de buurt zijn allemaal gesloten. We rijden vandaag via Næstved. Deze plaats zou een belangrijke winkelstad moeten zijn met op woensdag een markt. Maar ook hier lijkt het nog volop laagseizoen te zijn, want er is opnieuw bar weinig te doen. Na een broodje voor de lunch, gaan we maar snel naar Kopenhagen. Het is vandaag prachtig weer en Alice en Ivo hebben de tijd van hun leven in Tivoli. Vooral voor Alice is het smullen in de vele heftige attracties. Maar ook Alice heeft haar grenzen… na het ritje in de Vertigo, hoeft ze niet zo nodig meer… Een leuke dag die we afsluiten bij de MacDonalds in Slagelse.

Klik op de foto voor alle foto’s van ons weekje Denemarken

De dag begon vanmorgen goed… of eigenlijk de nacht. De wind was gedraaid en kwam nu recht over zee recht onze luifel in. Het effect was een bolle luifel die stevig aan de caravan stond te rukken. Midden in de nacht hebben we de luifel er dus maar af gehaald…

En de pech was nog niet over… Vandaag hadden we een uitstapje naar Kopenhagen gepland. Een uurtje rijden vanaf de camping. Als eerste brengen we een bezoek aan paleis Amalienborg. We kwamen net tegen 12 uur aan, net op tijd voor de traditionele wisseling van de wacht. Hierna zijn we via het leuke Christianshavn naar de Vor Frelsers Kirke gewandeld. Deze 90 meter hoge kerk is heel bijzonder. Het laatste deel van de 400 treden naar boven, loop je aan de buitenkant van de gouden en koperen piek. Het uitzicht bovenop is erg mooi! We zien ook erg goed de rook van de brand in een gebouw vlakbij het Amalienborg paleis. Terug naar de auto voor een kort ritje naar de beroemde Kleine Zeemeermin. Maar helaas, die blijkt tijdelijk in Shanghai te staan. Gelukkig zijn Alice en Ivo bereid haar plek in te nemen… Als laatste bezienswaardigheid in Kopenhagen hebben we het beroemde pretpark Tivoli op het programma staan. Met enige moeite vinden we een parkeergarage in de buurt zodat Semmy in de auto kan blijven en niet in de zon staat. Daar ontdekt Jacqueline dat ze haar portemonnee kwijt is… Terug redenerend moet dat op het plein voor het Amalienborg paleis gebeurd zijn. Het uitstapje naar Tivoli valt in het water (letterlijk, want het begint ook net te regenen) en de rest van de middag besteden we met bezoekjes aan het politiebureau, het terugrijden naar wat plekken waar we geweest zijn (Jacqueline weet niet zeker of ze hem heeft laten liggen bij een benzinestation) en bellen met de bank. Pech dus… Maar gelukkig heeft Jacqueline nu geleerd wat ik al heel lang roep: een rugzak is niet veilig! Om het leed wat te verzachten en de dag nog een beetje leuk te eindigen, eten we op de terugweg maar een hapje in een Italiaans restaurant in Slagelse.

Klik op de foto voor alle foto’s van ons weekje Denemarken

Onze eerste echte vakantiedag brengen we in de omgeving van Bjerge door. Samen met Jacqueline fiets ik naar Reersø, een schiereiland zo’n 10 km zuidelijk van de camping. Het plaatsje stelt niet zo veel voor. We fietsen via een onverhard en héél smal weggetje helemaal rond het eiland wat hier en daar fraaie uitzichten geeft, onder andere op de Grote Beltbrug die hiervandaan te zien is. Op de weg terug naar de camping zien we nog een ree. Niet héél bijzonder, want we hebben er gisteren en vandaag al heel veel gezien. Maar deze is wel heel erg brutaal en laat zich van behoorlijk dichtbij fotograferen!

Terug op de camping wil Alice ook wel een stukje fietsen, dus pakken we opnieuw het stalen ros en fietsen we naar Gørlev, een plaatsje een kleine 10 km naar het oosten. Dit blijkt een aardig plaatsje te zijn waar we in ieder geval Deense Kronen kunnen tappen en een boodschap kunnen doen.

‘s-Middags voltooien we onze verkenning van de omgeving met een autoritje naar Kalundborg, de grootste plaats in de buurt een dikke 15 kilometer naar het noorden. Dit is best een gezellige plaats, al is het hier wel overal héél erg stil…

Klik op de foto voor alle foto’s van ons weekje Denemarken

Eigenlijk zouden we naar Duitsland gegaan zijn ergens tegen de grens met Tsjechië met als doel een uitstapje naar Praag. Maar de weersvooruitzichten voor midden Europa zijn voor de komende week zo slecht dat we maar uitgeweken zijn naar een deel van Europa waar de verwachtingen ietsje beter zijn: Denemarken. Vanmorgen vertrokken we even na vijf uur voor de rit van 807 km naar Bjerge aan de oostkust van Sjælland. Tot ruim tien jaar geleden was dit grote Deense eiland alleen via een veerboot te bereiken, maar nu kun je er via de bruggen die Jutland met Fyn en Sjælland verbinden snel en comfortabel komen. Vooral de laatste brug is een indrukwekkende. De Grote Beltbrug is één van de grootste bruggen ter wereld en het grootste infrastructuurproject in de Deense geschiedenis. De pijlers van het hoogste deel van de brug zijn met 254 meter hoogte de hoogste punten in Denemarken. Het wegdek zelf gaat 65 meter hoog over de Grote Belt heen. De brug is in totaal 18 kilometer lang maar loopt via een eilandje zodat er eigenlijk twee stukken zijn van bijna 7 kilometer lang.

We staan op de Bjerge Strand FDM Camping, een nette camping met goed sanitair en mooi gelegen pal aan het strand. We hebben ruime keus uit beschikbare plaatsen en kiezen een plekje aan het eind van de camping tegen de duinen aan. We lopen zo de duinen in het strand op! Erg mooi!

Klik op de foto voor alle foto’s van ons weekje Denemarken