Tegenslagen…

30-05-2016

Vanmorgen rond acht uur, tijd om op te staan. Met een lekkere pijn in mijn rug die gisteren ergens op kwam zetten, kroop Hans zijn bedje uit. Strompelend naar het washok, ja, zo pas ik helemaal bij die grijze postduiven die in deze periode op de campings rondscharrelen… De weersvooruitzichten gaven aan dat alles richting noorden niet goed was. Eigenlijk hadden we vandaag richting Milaan willen rijden om nog een dagje in die stad door te brengen, maar er zijn geen fatsoenlijke campings rond Milaan. En omdat het weer er ook niet overhield, hadden we dat idee maar laten varen. Maar ook aan de Franse Riviera blijven, was minder; daar werd vanaf later vandaag en morgen veel wind verwacht.

Gisterenavond kwamen we op weg naar de ezeltjes waar we even afscheid van wilden nemen een paar gezellige Amsterdammers tegen die we bij de afwas al wel eens hadden gesproken die ons de tip van de Cinque Terre gaf, een vijftal dorpjes pittoresk tegen de rotsen langs de kust geplakt net boven La Spezia (tussen Genua en Pisa). Dat leek ons wel leuk. Er lagen meerdere campings in de buurt, één langs de snelweg en een aantal terrassencampings waarvan in de beoordeling werd gezegd dat ze zeer slecht te bereiken waren. Maar ja, who cares, wij hebben een mover! Net weer gerepareerd, dus wat kan ons gebeuren! Op weg naar die Cinque nog wat dorpen en een lekker lastige terrasencamping uitzoeken om lekker te moveren dus…

OK, terug naar even naar achten en Hans die net met pijn in zijn rug de caravan uit is. Of, laten we de klok iets vooruit zetten zo tussen half tien en tien uur. Klaar om te vertrekken. Mover er op… eh… chips, nee he… Het probleem ‘mover wil er niet af’ kende ik en de workaround ook. Maar ‘mover wil er niet op’, die was nieuw. Hmmm… paar keer proberen, kijken of we de motor een handje kunnen helpen, dat hielp allemaal niets. Evenals al het gemopper van het baasje, dat hielp ook niet… Kast met de bedrading open gemaakt, even trekken aan alle kabeltjes, nog een keer stevig mopperen (zo zullen we het maar noemen…;). Er zat dus niets anders op dan met pijn in de rug de caravan handmatig omdraaien. Op zich nog niet zo’n probleem, de plaats is, ondanks dat we op een terrassencamping stonden, redelijk vlak. Maar onze bestemming werd toch maar even gewijzigd in die vlakke camping langs de snelweg, in plaats van één van die terrassencampings…

En zo vertrokken we vrolijk (nou ja…) richting het door sommigen o zo geliefde Italië. Toegegeven, de weg langs de Italiaanse bloemen Riviera is prachtig. Af en toe mooie doorkijkjes vanaf de snelweg met zeer veel tunneltjes maar ook zicht op de mooi liggende kustplaatsen. Maar al snel werd het weer wat minder mooi. Blauwe luchten werden grijs en de ruitenwissers konden ook weer eens aan den arbeid. Gelukkig was de afstand van La Colle sur Loup naar de camping die we hadden uitgezocht maar zo’n 230 km, dus al ruim voor drie uur waren we ter plekke. Na overigens een prachtig stukje dwaalwerk door het plaatsje door bewegwijzering waar de Fransen met hun slag nog een puntje aan kunnen zuigen, maar dat ter zijde. Om drie uur aankomen in het voorseizoen, er zal toch wel plek genoeg zijn? Tegenslag twee van vandaag: nee dus… Ik zei al, er zijn mensen die nu eenmaal gek op Italië zijn… Na vandaag wordt ik er gek van, maar dat opnieuw ter zijde. En dus konden we terug. Ja, dat gaat natuurlijk zo maar niet. Italianen zijn immers erg goed in het zo smal en ontoegankelijk mogelijk maken van allerlei plekken zodat je er alleen met een Fiatje 500 een beetje bij kunt komen, en dan niet die nieuwe, die is ook al te groot. Maar ja, er zat toch een mover op onze caravan, goed opgemerkt door de campingbaas? Ja, die is broken… weet je nog?

En zo kon de caravan voor de tweede keer vandaag afgekoppeld, omgedraaid en weer aangekoppeld worden met pure handkracht. Gelukkig werd ik dit keer ontzien door de dan toch wel aardige campingbaas. Omdat alle andere campings in de buurt de eerder genoemde terrassencampings waren en Hansje zich vandaag al grondig had geërgerd aan de Italianen met hun roekeloze rijgedrag, de invoegstroken op de snelweg waar je moet stoppen (!), de parkeerplaatsen langs de snelweg waar tanken én dan nog even pauzeren niet tot de mogelijkheden behoort, de chaos bij het afrekenen… Moet ik doorgaan? Het moge duidelijk zijn dat Hans niet van Italië houdt of in ieder geval niet van de Italianen… Fransen kan ik nog net tolereren, maar die pasta pipo’s, niet mijn vrienden… En met pijn in mijn rug en een mover die het niet doet, wilde ik nog maar één ding: Italië zo snel mogelijk achter me laten!

En dus ‘Thuis’ in de navigatie en harder dan toegestaan richting noorden. En zo staan we nu op een camping tussen Locarno en Bellinzona. In de regen overigens… Maar het is een leuke camping, gemütlich. Gewoon fatsoenlijke Zwitsers die ik gewoon kan verstaan en die niet zo chaotisch doen als die Italianen die alleen maar goede koffie kunnen zetten. Morgen zou het weer al wat beter moeten worden, woensdag belooft een mooie dag te worden. En nadat Jacqueline, die vandaag heel wat geduld met mij heeft moeten hebben, mij onder mijn neus hield dat bij naar huis gaan de vakantie ook meteen over is, heb ik mij maar over laten halen nog een paar dagen hier te blijven. Ik hoorde straks voor de buien al een koekoek, er staat in ieder geval één palmboom op de camping, er staan allemaal kalfjes voor de camping, het eten en het bier in het restaurant smaken prima en de omgeving is natuurlijk prachtig. Dus we gaan er nog even wat van maken!

Geplaatst in Vakantie | Reageer »

« «   |   » »



Reageer